Drie mannen van 54

Drie willekeurige mannen zijn even oud, dat is al heel lang zo. Om precies te zijn is dat al 54 jaar zo. Twee van de drie kennen elkaar ambtshalve, de derde kent geen van beide persoonlijk. Het zijn:
• Willem Alexander van Oranje, beroep: koning
• Mark Rutte, beroep: minister-president
• Douwe Meijer, beroep: waterbouwkundig ingenieur

Als leeftijdgenoten moeten ze veel met elkaar gemeen hebben. Als het toeval anders was gelopen, hadden ze bij elkaar op de kleuterschool kunnen zitten, op de basisschool of op de middelbare school. Misschien hebben ze in hun leven wel omstreeks dezelfde tijd dezelfde dingen voor het eerst gedaan. Wie zal het zeggen? Het hadden studievrienden kunnen zijn, al ligt dat door hun studiekeuze ook niet zo voor de hand. Ze hebben eigenlijk niets met elkaar te maken, maar het is fascinerend om te bedenken hoe alles anders had kunnen zijn. Hun rollen hadden in de maatschappij heel anders kunnen zijn. Maar laten we deze drie eens vergelijken.

De derde heeft de meeste kinderen (4) en de leukste vrouw. De eerste man heeft ook wel een leuke vrouw en drie leuke dochters. Die leuke vrouw en drie dochters geven wel een gevoel van herkenning, vooral omdat die dochters zich als prinsessen gedragen. De tweede is vrijgezel, voor zover bekend. Over het privéleven van de tweede is hoe dan ook niet veel bekend. Wel hebben de eerste en de tweede allebei vroegtijdig een broer verloren (2014 resp. 1989), dat moet een grote tragedie zijn.

De derde man heeft in zijn leven zonder enige twijfel de grootste vrijheid van de drie. Echte rampspoed is hem tot dusver bespaard gebleven.

De eerste twee zitten hoog op de bavianenrots van het land, bovenaan zelfs. De eerste is onaantastbaar, de tweede moet steeds knokken om zijn plek, omdat er steeds aan zijn stoelpoten wordt gezaagd. De derde zit erg laag, eigenlijk zit hij helemaal niet op de rots, maar op een mooi onopvallend plekje op het bavianeneiland, waar hij tevreden is en niet hoeft te vechten. Hij heeft misschien ook wel de leukste baan. Ik vermoed dat de eerste man stiekem jaloers is op de baan van de derde man. Hij heeft er zijn belangstelling wel eens voor uitgesproken, maar kon er niet mee doorgaan omdat door zijn geboorte een andere richting voor hem uitgestippeld was. Hij heeft zich waarschijnlijk inmiddels met zijn baan verzoend. De tweede is ook erg tevreden met zijn baan en is opvallend goed in het behouden ervan. Toch denk ik dat hij weinig vrienden onder zijn collega's heeft, misschien is hij wel eenzaam. Om zijn plekje te houden zijn er al 11 andere bavianen van de rots gevallen. Het hoort een beetje bij zijn baan.

De eerste is schatrijk, de tweede is gewoon zeer welgesteld en de derde is ongetwijfeld de armste van de drie. Maar omdat ook de derde eigenlijk helemaal niet zo arm is, speelt dit geen hoofdrol en prevaleren al die eerdergenoemde zegeningen die hij regelmatig telt.

 
Die derde zou met geen van beiden willen ruilen. Hij zou er geen seconde over nadenken. Niemand zou het hem overigens ooit voorstellen.

Als derde man heb ik voor de verkiezingen veel kritiek op de tweede man gespuid. Daar ben ik mee opgehouden, niet omdat ik van mening veranderd ben. Ik was in de voorhoede. Gelukkig hebben anderen dat van me overgenomen. Het is een aflopende zaak. Opvallend is er daags voor de Duitse verkiezingen nota bene zelfs vanuit Zuid-Duitsland aandacht voor ons ‘uitgebrande kabinet’:

https://www.sueddeutsche.de/politik/niederlande-rutte-vertrauenskrise-1.5420882?reduced=true 

Waarom vinden ze ons interessant? Helaas is het artikel niet te lezen zonder abonnement op de Süddeutsche Zeitung, daarom hier een Nederlandse samenvatting: 
https://www.welingelichtekringen.nl/politiek/3012959/duitsland-vraagt-zich-af-hoe-kon-nederland-zo-diep-in-de-shit-komen.html 

Beloofd, volgende week aandacht vanuit Nederland voor Duitsland. Ik ben hoopvol, het lijkt op een terugkeer van de traditionele sociaaldemocratie. Zou het een nieuwe trend inluiden?